Sunday, May 19, 2013

Les Toques Noires - Οι Μαυροσκούφηδες - ACTE I - Scène 2


Les Toques Noires 


Οι Μαυροσκούφηδες
N. Lygeros

ACTE I
Scène 2



Thanassis se retrouve seul : le chacal seul, entre chiens et loups, comme écrasé par l'ironie du sort.

Thanassis, en regardant le ciel.

Aléko ! Tu sais, toi, pourquoi je me trouvais dans cette église ! Un temps. Je ne pouvais faire autrement... C'était comme si j'avais entendu ta voix... Jamais je ne t'oublierai, mon frère ! Un temps. En entrant j'ai pris une poignée de bougies, comme l'on prend des bâtons de dynamite... En les allumant, je te revoyais en train de donner tes dernières directives à Roza, je revoyais vos regards baignés de larmes devant le corps de Markos, je nous revoyais ensemble, enfin libres des salles de torture de la Sûreté. Silence. J'ai embrassé l'icône de la Sainte Vierge, c'est vrai ! Mais je ne l'ai volé, Aléko !
Vassilis entre sur scène en larmes et se jette dans les bras de Thanassis.
Vassilis
Ils t'ont condamné à mort, mon frère !
Thanassis, abasourdi par cette nouvelle.
Je ne comprends pas, Vassili, c'est impossible...
Vassilis, en se reprenant quelque peu.
Le comité des toques noires t'a jugé.
Thanassis
Mais je suis innocent !
Vassilis
Tu es une toque noire ! Et aucun soupçon ne doit planer sur notre corps. Voilà ce qu'ils ont dit après avoir écouté cette femme...
Thanassis
Mais Aris...
Vassilis
Il t'a défendu comme son frère mais au moment du vote nous faisons partie de la minorité...
Thanassis, sur un ton très digne.
Je vois... Un temps. Je dispose de combien de temps ?
Vassilis
De quelques minutes à peine...
Thanassis
Ils veulent donner l'exemple... Pourtant c'est innocent qu'ils viennent de condamner. Silence. Vassili, je veux que tu prennes soin de mes livres et de mes notes.
Vassilis
Ne parle pas ainsi, Thanassi.
Thanassis
C'est nécessaire. Plus rien d'autre n'a d'importance ! Quant à mes armes, je les confie toutes à Aris.
Au même instant, Aris entre sur scène et s'avance lentement vers eux. Il serre la main de Thanassis et ils tombent dans les bras l'un de l'autre.
Aris
Thanassi, mon frère...
Thanassis
Le temps de nous séparer est donc venu...
Aris
C'est à peine croyable... Un temps. La gloire des toques noires est devenue notre ennemie. Elle est devenue plus importante que les hommes eux-mêmes ! Un temps. Accusés de toutes parts, nous nous condamnons pour ne pas être accusés d'injustice ! Un temps. Nous avons été vaincu par l'absurde ! Je n'ai rien pu faire, mon frère.
Thanassis
Je le sais... Il ne faut pas t'en vouloir... C'est notre destin...
Aris
Mais ce destin, Thanassi, est dénué de sens !
On entend des pas, ce sont Aggélos et Michalis qui viennent saluer une dernière fois leur frère d'armes. Ils le serrent dans leurs bras en sachant que c'est la dernière fois. Et le temps semble suspendu sur cet instant.
Thanassis
Adieu, mes frères !
Il s'éloigne dignement. Alors les toques noires s'écrient : Axios et se tiennent par la main, unies comme un seul homme, un seul chacal. Puis le silence s'abat sur eux de tout son poids : silence. Puis apparition soudaine d'un jeune garçon à l'opposé du groupe...
Sotiris
Commandant ! Commandant !
Aris
Qui es-tu, garçon ?
Vassilis
C'est Sotiris, un garçon du village...
Aris
Parle !
Sotiris
Il est innocent ! Il est innocent ! Il reprend sa respiration. Nous avons retrouvé l'icône !
Et il tend ses bras, montrant ainsi une icône de la Vierge glykofiloussa. Aris la prend dans ses mains.
Aris, dans un cri.
Vassili, prend ce garçon avec toi et rattrape sur le champ !
Vassilis, heureux, en prenant Sotiris par la main.
Allez, viens !
Ils sortent en courant. Aggélos et Michalis s'embrassent et s'approchent d'Aris.
Aris, en les voyant s'approcher.
Je veux que l'on me laisse seul !
Aggélos et Michalis s'éloignent sans dire un mot.
Aris
Prend pitié de moi, Seigneur. J'ai failli exécuter mon frère pour une question d'honneur !
Il tombe à genoux, l'icône dans les mains. Obscurité.
On retrouve les toques noires sans Aris.
Michalis
Nous devons faire quelque chose ! Cela fait déjà plusieurs heures qu'Aris reste cloîtré dans sa chambre...
Aggélos
Il a du mal à se remettre de cette épreuve... Quand tu nous as quitté, Thanassi, il était à bout !
Thanassis
Je vais aller lui parler...
Vassilis
Je crois que c'est le mieux. Un temps. Il ne pourra pas te refuser l'entrée...
Michalis
J'ai encore du mal à réaliser ce qui vient de se passer... C'est tout simplement incroyable... Nous avons failli le tuer pour une broutille...
Thanassis
Pas vous, mes frères ! Un temps. La majorité ! Celle qui a peur des autres, du jugement qu'ils pourraient porter sur elle et son action...
Obscurité.







Οι Μαυροσκούφηδες

Ν. Λυγερός

Μετάφραση από τα γαλλικά Βίκυ Τσατσαμπά




ΠΡΑΞΗ I 
Σκηνή 2

Ο Θανάσης βρίσκεται μόνος: το τσακάλι μόνο μεταξύ των σκύλων και των λύκων, καταπονημένος από την ειρωνεία της μοίρας.
Θανάσης, κοιτάζοντας τον ουρανό.
Αλέκο! Ξέρεις, εσύ, γιατί ήμουν σε αυτήν την εκκλησία! Χρόνος. Δεν θα  μπορούσα να κάνω αλλιώς ... Ήταν σαν να άκουγα τη φωνή σου ... Ποτέ δεν θα σε ξεχάσω, αδελφέ μου! Χρόνος. Μπαίνοντας πήρα μια χούφτα κεριά, όπως παίρνουμε τις ράβδους του δυναμίτη ... Ανάβοντάς τα, σε ξαναείδα και πάλι να προσπαθείς  να δώσεις  τις τελευταίες οδηγίες στη Ρόζα, ξαναείδα τα δακρυσμένα βλέματα σας, πάνω  από το σώμα του Μάρκου, μας  είδα πάλι όλους μαζί,  ελεύθερους εντέλει  από τους θαλάμους των βασανιστηρίων της  Ασφαλείας. Σιωπή. Φίλησα την εικόνα της Παναγίας, είναι αλήθεια! Αλλά δεν την έκλεψα, Αλέκο!
Ο Βασίλης μπαίνει στη σκηνή με δάκρυα στα μάτια και τρέχει στην αγκαλιά του Θανάση.
Βασίλης
Σε  καταδίκασαν σε θάνατο, αδελφέ μου!
Θανάσης, έκπληκτος από την είδηση.
Δεν καταλαβαίνω, Βασίλη, είναι αδύνατο ...
Βασίλης, καθώς συνέρχεται κάπως.
Η επιτροπή των Μαυροσκούφηδων σε έκρινε.
Θανάσης
Μα είμαι αθώος!
Βασίλης
Είσαι ένα Μαυροσκούφης! Και καμία  υπόνοια δεν πρέπει να αιωρείται πάνω από το σώμα μας. Αυτό είναι που είπαν  μετά την ακρόαση αυτής της γυναίκας ...
Θανάσης
Αλλά ο Άρης ...
Βασίλης
Σε  υπερασπίστηκε, σαν αδελφό του, αλλά κατά την ψηφοφορία ήμασταν η  μειονότητα...
Θανάσης,  με αξιοπρεπή τόνο.
Καταλαβαίνω ... Χρόνος. Πόσο χρόνο έχω;
Βασίλης
Μόνο λίγα λεπτά ...
Θανάσης
Θέλουν να δώσουν το παράδειγμα ... Ωστόσο, είναι έναν αθώο που μόλις καταδίκασαν. Σιωπή. Βασίλη, θέλω να φροντίσεις  τα βιβλία μου και τις σημειώσεις μου.
Βασίλης
Μη μιλάς έτσι, Θανάση.
Θανάσης
Είναι απαραίτητο. Τίποτα άλλο δεν έχει σημασία! Όσο για τα όπλα μου, τα εμπιστεύομαι στον Άρη.
Την ίδια στιγμή, ο Άρης μπαίνει  στη σκηνή και κινείται αργά προς αυτούς. Σφίγγει  το χέρι του  Θανάση και πέφτουν ο ένας στην αγκαλιά του άλλου.
Άρης
Θανάση, αδελφέμου ...
Θανάσης
Η ώρα του χωρισμού έχει έρθει ...
Άρης
Είναι δύσκολο να το πιστέψει κανείς ... Χρόνος. Η δόξα των Μαυροσκούφηδων έγινε εχθρός μας. Έχει γίνει πιο σημαντική από ό, τι τους άνδρες τους ίδιους! Χρόνος. Κατηγορούμενοι από όλες τις πλευρές, εμείς καταδικαζόμαστε για να μην κατηγορηθούμε για αδικία! Χρόνος. Νικηθήκαμε  από το παράλογο! Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα, αδελφέ μου.
Θανάσης
Το ξέρω ... Μην κατηγορείς τον εαυτό σου ... Είναι το πεπρωμένο μας ...
Άρης
Αλλά αυτή  η μοίρα Θανάση δεν έχει νόημα!
Ακούγονται βήματα, είναι ο Άγγελος και ο  Μιχάλης που έρχονται για να χαιρετήσουν  μια τελευταία φορά τον αδελφό τους στα όπλα. Τον αγκαλιάζουν, γνωρίζοντας ότι αυτή είναι η τελευταία φορά. Και ο χρόνος φαίνεται να σταμάτησε  σε αυτήν την στιγμή.
Θανάσης
Αντίο, αδέλφια μου!
Απομακρύνεται  με αξιοπρέπεια. Τότε, οι Μαυροσκούφηδες αναφωνούν: Άξιος  και κρατιούνται από το χέρι, ενωμένοι ως ένας μόνο άνδρας, ένα μόνο τσακάλι. Στη συνέχεια, η σιωπή έπεσε πάνω τους με όλο το βάρος της: σιωπή. Και  ξαφνικά εμφανίζεται ένα νέο αγόρι  στην αντίθετη πλευρά  της ομάδας…
Σωτήρης
Διοικητή! Διοικητή!
Άρης
Ποιος είσαι, αγόρι;
Βασίλης
Ο Σωτήρης είναι ένα αγόρι από το χωριό ...
Άρης
Μίλα!
Σωτήρης
Αυτός είναι αθώος! Είναι αθώος! Παίρνει μια ανάσα. Βρήκαμε την εικόνα!
Και τεντώνει τα χέρια του, δείχνοντας την εικόνα της Παναγίας Γλυκοφιλούσας. Ο Άρης την παίρνει στα χέρια του.
Άρης, με μια κραυγή.
Βασίλη, πάρε το παιδί μαζί σου  και πρόφτασε τους!
Βασίλης ευτυχισμένος πιάνοντας το Σωτήρη από το χέρι.
Έλα, πάμε!
Βγαίνουν τρέχοντας. Ο Άγγελος και ο Μιχάλης αγκαλιάζονται  και πλησιάζουν  τον Άρη.
Άρης, βλέποντας τους να πλησιάζουν.
Θέλω να με αφήσετε μόνο μου!
Ο Άγγελος και ο Μιχάλης απομακρύνονται  χωρίς να πουν ούτε μια λέξη.
Άρης
Λυπήσου με , Κύριε. Λίγο έλειψε να εκτελέσω  τον αδελφό μου για ένα  ζήτημα τιμής!
Πέφτει στα γόνατά, η εικόνα στα χέρια.
Σκοτάδι.



Βρίσκουμε τους Μαυροσκούφηδες  χωρίς τον Άρη.

Μιχάλης
Πρέπει να κάνουμε κάτι! Έχουν περάσει αρκετές ώρες που Άρης παραμένει απομονωμένος στο δωμάτιό του ...
Άγγελος
Είναι δύσκολο να συνέλθει από αυτή την δοκιμασία ... Όταν μας άφησε, Θανάση, είχε εξαντληθεί!
Θανάσης
Θα πάω να του μιλήσω ...
Βασίλης
Νομίζω ότι αυτό είναι το καλύτερο. Χρόνος. Δεν θα μπορέσει να σου αρνηθεί την είσοδο ...
Μιχάλης
Ακόμα δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω τι ακριβώς συνέβη ... Αυτό είναι απλά απίστευτο ... Λίγο έλειψε να τον σκοτώσουμε  σχεδόν για μια ανοησία ...
Θανάσης
Όχι εσείς, αδελφοί μου! Χρόνος. Η πλειοψηφία! Κάποιος που φοβάται τους άλλους, της απόφασης που θα μπορούσαν να αναφερθούν σε αυτήν και στην πράξη του...
Σκοτάδι.