Sunday, March 31, 2013

Les lumières noires - ACTE DEUXIEME - Scène 1


Les lumières noires
N. Lygeros


ACTE DEUXIEME
Scène 1
Voix, Yorgos, Léftéris, Christos, Takis

La scène est totalement vide. Elle représente une prison anonyme dans un lieu indéterminé. Des corps inertes sont couchés à même le sol. Leur épuisement est si grand qu'ils semblent morts. Un seul détail affirme le contraire. Ils ont tous les mains liées. Un long silence est suivi d'un cri...
Voix
Non... non...
Une des personnes sur le sol se recroqueville sur elle-même comme pour tenter de ne plus entendre les cris sourds de la voix qui continue à gémir.
Yorgos, dans un cri .
Laissez-le ! Laissez-le ! Un temps. Par pitié
Un homme se relève difficilement sur ses genoux.
Léftéris
C'est inutile de crier. Un temps. Personne ne nous entend ici... Un temps. Et même s'ils t'entendaient, ils ne cesseraient pas pour autant.
Silence. Il s'approche de lui à pas lents puis se penche sur lui.
Cela ne sert à rien...
Christos
Et la résistance, Léftéri, à quoi sert-elle ? Un temps. Elle nous a conduits, ici, dans ce lieu de torture...
Léftéris
Sans notre résistance, notre peuple serait déjà mort !
Christos
Nous mourrons ce soir et notre peuple mourra demain, en quoi cela change-t-il quelque chose ?
Yorgos
Je donnerais tout pour un jour de plus !
Christos
Il ne s'agit pas de cela !
Yorgos
De quoi alors ? Un temps. Il ne nous reste que notre vie...
Léftéris
D'autres pensent à nous !
Yorgos
Qui donc ?
Léftéris
Les autres partisans.
Christos
Bah ! Ils sont comme nous... Personne ne s'attendait à une invasion si rapide... Nous avons été pris de court... Eux comme nous...
Léftéris
Rien n'est certain !
Yorgos
Si ! Un temps. Notre mort !
Christos
Et les tortures que nous allons subir...
Takis
Ne parlez plus de cela ! C'est insupportable !
Léftéris, sur un ton dur .
Tais-toi !
Takis
Pourquoi donc ?
Léftéris
C'est indigne de nous !
Takis
Je ne suis ni un héros ni un martyr. Silence. La résistance n'avait besoin que d'hommes...
Léftéris
Elle a encore besoin de nous et de toi !
Takis
De moi ? Un temps. Leurs interrogatoires m'ont déjà brisé... Je ne suis qu'une loque...
Christos
Non, Taki, tu es un partisan. Tu as risqué ta vie pour la résistance.
Takis
J'ai pris des risques car j'étais inconscient. À présent qu'ils m'ont fait sentir le goût de la mort, je veux vivre.
Christos
Notre unique chance, c'est notre silence.
Takis
Mon silence n'est dû qu'à mon ignorance... Un temps. Si j'avais su quelque chose, il y a longtemps que j'aurais craché le morceau.
Léftéris, furieux .
Tu nous aurais trahis pour sauver ta peau ?
Takis
Maintenant que j'ai touché la mort de mes mains...
Il montre ses mains mutilées.
...je donnerais père et mère.
Yorgos
Il ne faut pas lui en vouloir, il a souffert le martyre. J'ai entendu ses cris pendant des heures...
Léftéris
Ils nous ont tous torturés.
Yorgos
Mais nous sommes différents par rapport à la douleur...
Léftéris
C'est une question de volonté.
Takis
C'était ! Un temps. Ils ont brisé ma volonté ; il ne me reste plus que mon corps.
Christos
Pourquoi juger un homme à sa résistance physique ? Andréas m'a raconté qu'un homme de son village, un résistant de la guerre précédente, avait été brisé sous la torture et qu'il avait donné son frère. Ils l'ont trouvé dans sa cachette et l'ont abattu comme un chien. Ensuite, ils ont libéré son frère. Ils voulaient que le traître vive et qu'il serve d'exemple. Un temps. Il était le déshonneur du village.
Takis
Il était ? Il ne l'est plus ?
Christos
Il est mort... Il s'est suicidé.
Takis
Toute une vie réduite à néant, pour un aveu seulement.
Léftéris
Cet aveu était toute sa vie...
Takis
Mais pourquoi ? Ce n'était pas un lâche, c'était un résistant !
Christos
C'était aussi un homme...
Takis
Est-ce un mal ?
Léftéris
Rien n'est mal, tant que nous ne sommes pas responsables.
Takis
De quoi était-il responsable ?
Léftéris
De sa vie, de son peuple !
On entend le bruit d'une porte. Deux hommes jettent un nouveau prisonnier dans la pièce. Il s'écroule sur le plancher. Ceux qui peuvent encore bouger, s'approchent de lui. Ils semblent le reconnaître sans en être tout à fait certains.






Το φως του μαύρου
Ν. Λυγερός
Μετάφραση από τα γαλλικά Βίκυ Τσατσαμπά

ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΡΑΞΗ
Σκηνή 1
Φωνή, Γιώργος, Λευτέρης, Χρήστος, Τάκης
Η σκηνή είναι εντελώς άδεια. Αναπαριστά μια ανώνυμη φυλακή μέσα σε έναν απροσδιόριστο τόπο. Αδρανή σώματα κείτονται στο έδαφος. Η εξάντλησή τους είναι τόσο μεγάλη που μοιάζουν με νεκρά. Μια μόνο λεπτομέρεια υποδηλώνει το αντίθετο. Έχουν όλα τα χέρια τους δεμένα. Μια μεγάλη σιωπή που ακολουθείται από μια κραυγή ...…
Φωνή
Όχι ... όχι ...
Ένας από τους ανθρώπους στο έδαφος διπλώνεται σαν να προσπαθεί να μην ακούσει τις πνιχτές κραυγές της φωνής που συνεχίζει να βογγά.
Γιώργος, με μια κραυγή.
Αφήστε τον! Αφήστε τον! Χρόνος. Κρίμα
Ένας άνδρας σηκώνεται με δυσκολία στα γόνατά του.
Λευτέρης
Είναι ανώφελο να κλαίει. Χρόνος. Κανείς δεν μας ακούει εδώ ... Χρόνος. Και ακόμα κι αν μας άκουγαν, δεν θα σταματούσαν.
Σιωπή. Τον πλησιάζει αργά και γέρνει πάνω του.
Δεν εξυπηρετεί σε τίποτα ...
Χρήστος
Και η αντίσταση, Λευτέρη, σε τι εξυπηρετεί; Χρόνος. Αυτή μας οδήγησε εδώ σε αυτόν τον τόπο των βασανιστηρίων ...
Λευτέρης
Χωρίς την αντίστασή μας, ο λαός μας θα ήταν ήδη νεκρός!
Χρήστος
Θα πεθάνουμε απόψε και ο λαός μας θα πεθάνει αύριο, σε τι αυτό αλλάζει κάτι;
Γιώργος
Θα έδινα τα πάντα για μια μέρα επιπλέον!
Χρήστος
Δεν είναι αυτό!
Γιώργος
Τι λοιπόν; Χρόνος. Μας μένει μόνο η ζωή μας ...
Λευτέρης
Άλλοι σκέφτονται για μας!
Γιώργος
Ποιοι λοιπόν;
Λευτέρης
Οι άλλοι αγωνιστές.
Χρήστος
Άστο ! Είναι ακριβώς όπως εμείς ... Κανένας δεν περίμενε μια εισβολή τόσο γρήγορα ... Αίφνιδιαστήκαμε ... Αυτοί όπως εμείς ...
Λευτέρης
Τίποτα δεν είναι σίγουρο!
Γιώργος
Ναι! Χρόνος. Ο θάνατός μας!
Χρήστος
Και τα βασανιστήρια που θα υποβληθούμε…
Τάκης
Μην μιλάτε για αυτό! Είναι αφόρητο!
Λευτέρης, με σκληρό τόνο.
Σιωπάστε!
Τάκης
Γιατί λοιπόν;
Λευτέρης
Είναι ανάξιο από μέρους μας!
Τάκης
Δεν είμαι ούτε ήρωας ούτε μάρτυρας. Σιωπή. Η αντίσταση δεν είχε την ανάγκη παρά από ανθρώπους…
Λευτέρης
Έχει ακόμη την ανάγκη από εμάς και εσένα!
Τάκης
Από εμένα; Χρόνος. Οι ανακρίσεις τους με έχουν κάμψει ήδη… Δεν είμαι παρά ένα ράκος…
Χρήστος
Όχι, Τάκη, είσαι αγωνιστής. Έχεις διακινδυνεύσει τη ζωή σου για την αντίσταση.
Τάκης
Έχω διακινδυνεύσει επειδή ήμουν ασυναίσθητος. Τώρα που μ’ έχουν κάνει να αισθανθώ τη γεύση του θάνατου, θέλω να ζήσω.
Χρήστος
Η μοναδική μας ελπίδα, είναι η σιωπή μας.
Τάκης
Η σιωπή μου δεν οφείλεται παρά μόνο στην άγνοιά μου… Χρόνος. Εάν γνώριζα κάτι, προ πολλού θα το είχα ξεράσει.
Λευτέρης, εξαγριωμένος.
Θα μας πρόδιδες για να σώσεις το τομάρι σου;
Τάκης
Τώρα που έχω αγγίξει το θάνατο με τα χέρια μου…
Δείχνει τα ακρωτηριασμένα χέρια του.
… θα έδινα τον πατέρα και τη μητέρα.
Γιώργος
Δεν πρέπει να του δίνουμε σημασία, έχει υποστεί το μαρτύριο. Άκουγα τις κραυγές του για ώρες…
Λευτέρης
Όλους μας έχουν βασανίσει.
Γιώργος
Αλλά είμαστε διαφορετικοί μπροστά στον πόνο…
Λευτέρης
Είναι θέμα θέλησης.
Τάκης
Ήταν! Χρόνος. Έχουν κάμψει τη θέλησή μου. Δεν μου μένει πια παρά μόνο το σώμα μου.
Χρήστος
Γιατί να κρίνουμε έναν άνθρωπο από την φυσική αντίστασή του; Ο Αντρέας μου είχε διηγηθεί ότι ένας άνδρας από το χωριό του, αντιστασιακός του προηγούμενου πολέμου, είχε λυγίσει κάτω από το βασανιστήριο και ότι είχε προδώσει τον αδελφό του. Τον βρήκαν μέσα στην κρυψώνα του και τον πυροβόλησαν, όπως ένα σκυλί. Έπειτα, απελευθέρωσαν τον αδελφό του. Ήθελαν τον προδότη ζωντανό και να λειτουργεί ως παράδειγμα. Χρόνος. Ήταν η ατίμωση του χωριού.
Τάκης
Ήταν; Δεν είναι πια;
Χρήστος
Πέθανε … Αυτοκτόνησε.
Τάκης
Μια ολόκληρη ζωή που μειώνεται στο τίποτα, για μια ομολογία μόνο.
Λευτέρης

Αυτή η ομολογία ήταν όλη ζωή του…
Τάκης
Μα γιατί; Δεν ήταν ένας δειλός, ήταν αντιστασιακός!
Χρήστος
Ήταν, επίσης, ένας άνθρωπος ...
Τάκης
Είναι τόσο κακό;
Λευτέρης
Τίποτα δεν είναι κακό, όσο είμαστε υπεύθυνοι.
Τάκης
Σε τι ήταν υπεύθυνος;
Λευτέρης
Στη ζωή του, στο λαό του!

Ακούμε το θόρυβο μιας πόρτας. Δύο άνθρωποι ρίχνουν έναν νέο φυλακισμένο μέσα στο δωμάτιο. Αυτός καταρρέει στο έδαφος. Εκείνοι που μπορούν ακόμη να κινηθούν, τον πλησιάζουν. Δείχνουν να τον αναγνωρίζουν χωρίς να είναι απολύτως σίγουροι.


read more "Les lumières noires - ACTE DEUXIEME - Scène 1"

Thursday, March 28, 2013

Les lumières noires - Scène 5


Les lumières noires  -  Scène 5
N. Lygeros

Scène 5
Andréas, Léftéris


Andréas
Tu comptes vraiment attendre ?
Léftéris
Non !
Andréas
Mais alors pourquoi...
Léftéris
Inutile de les inquiéter.
Andréas
Au sujet de quoi ?
Léftéris
Je ne sais pas encore... Un temps. Je vais appeler des amis.
Il s'avance vers le téléphone et le décroche. On l'entend parler au téléphone.
C'est Léftéris...
Son interlocuteur lui parle longuement...
Les paysans... Le journal... Maintenant ? ... Je...
Andréas, inquiet .
Que se passe-t-il ?
Léftéris
La ligne a été coupée...
Andréas
Coupée ?
Léftéris décroche à nouveau le téléphone.
Léftéris
Définitivement.
Andréas , intrigué .
Ainsi, tu appartiens à un réseau ?
Léftéris
Tu croyais que je me contentais des chants de résistance ?
Andréas ,surpris .
Ce n'est pas ce que je voulais dire...
Léftéris
Que voulais-tu dire alors ?
Andréas
Nous ne sommes pas occupés que je sache...
Léftéris
Tu ne sais que ce que tu veux savoir...
Andréas
Quoi ?
Léftéris
Tel est notre pays : ni occupé, ni libre... Mais cela ne va pas durer...
Andréas
Que veux-tu dire ?
Léftéris
Qu'un engagement est total ou n'est pas !
Andréas
Tu sous-entends que je n'aime pas mon pays.
Léftéris
Je n'ai pas dit cela...
Andréas
Alors ?
Léftéris
Tu aimes son image mais tu ne le ressens pas : tu habites ici mais tu ne vis pas ici !
Andréas ,agacé .
De quel droit ?
Léftéris
De celui du patriote qui voit son pays en danger de mort.
Andréas
Des mots toujours des mots.
Léftéris
Le temps des mots est fini, seules les actions compteront désormais...
Andréas
Que sais-tu de plus ?
Léftéris
Je sais que celui qui ne résiste pas meurt.
Andréas
Personne ne veut mourir !
Léftéris
Mais qui résiste ?
Andréas
Entrer dans un réseau n'est pas rien !
Léftéris
C'est justement mon idée ! Un temps. Alors que parler, parler et chanter n'est rien.
Andréas
Le chant a toujours été important pour la résistance.
Léftéris
Pour le résistant, oui, non pour celui qui se contente de le reprendre.
Andréas
Tu as toujours été extrême !
Léftéris
C'est ma terre qui m'a ainsi conçu et l'histoire m'a ainsi élevé...
Andréas
Tu serais donc prêt à sacrifier ta vie pour notre cause.
Léftéris
Quelle autre action lui donnerait sens ?
Andréas
Avoir une famille, des enfants...
Léftéris
Tout le monde désire cela pour soi, je ne le désire que pour les autres.
Andréas
La vie des autres n'est pas la tienne.
Léftéris
C'est vrai mais elle peut la justifier !
Andréas
Je n'ai pas besoin de justification pour vivre.
Léftéris
Alors tu ne vivras jamais libre.
Andréas
Je suis libre de faire ce qu'il me plait !
Léftéris
Seulement dans ton enclos !
Andréas ,hors de lui .
Je ne suis pas un mouton !
Léftéris ,calme .
Mouton, mouflon, qu'importe ! Tu n'es que ce que les autres désirent.
Andréas
Je suis libre de ma vie !
Léftéris
Tu ne le seras que lorsque tu auras fait des choix ! Un temps. Sans la privation, point de liberté !
Andréas
Je ne suis pas un pion sur un échiquier...
Léftéris
Mon pauvre Andréa, la partie a déjà commencé depuis longtemps. Silence. Le mat est déjà annoncé !
Obscurité.


Το φως του μαύρου  -  Σκηνή 5
Ν. Λυγερός
Μετάφραση από τα γαλλικά Βίκυ Τσατσαμπά

Σκηνή 5
Ανδρέας, Λευτέρης

Ανδρέας
Σκέφτεσαι πραγματικά να περιμένεις;
Λευτέρης
Όχι!
Ανδρέας
Μα τότε γιατί…
Λευτέρης
Είναι άχρηστο να τους ανησυχήσω.
Ανδρέας
Σχετικά με τι;
Λευτέρης
Δεν ξέρω ακόμη… Χρόνος. Θα καλέσω φίλους.
Κατευθύνεται προς το τηλέφωνο και το σηκώνει. Τον ακούμε να μιλάει στο τηλέφωνο.
Ο Λευτέρης είμαι…
Ο συνομιλητής του του μιλά επί μακρόν…
Οι αγρότες… Η εφημερίδα… Τώρα; …… Εγώ
Ανδρέας, ανήσυχος.
Τι συμβαίνει;
Λευτέρης
Η γραμμή κόπηκε…
Ανδρέας
Κόπηκε;
Ο Λευτέρης σηκώνει πάλι το τηλέφωνο.
Λευτέρης
Οριστικά.
Ανδρέας, ανήσυχος.
Λοιπόν, ανήκεις σε ένα δίκτυο;
Λευτέρης
Πιστεύεις ότι με ευχαριστούν τα τραγούδια της αντίστασης;
Ανδρέας, έκπληκτος.
Δεν είναι αυτό που ήθελα να πω…
Λευτέρης
Τι ήθελες να πεις τότε;
Ανδρέας
Δεν έχουμε κατοχή απ’ ότι γνωρίζω…
Λευτέρης
Δεν γνωρίζεις παρά αυτό που θέλεις να γνωρίζεις.
Ανδρέας
Τι;
Λευτέρης
Έτσι είναι η χώρα μας: ούτε κατεχόμενη, ούτε ελεύθερη… Αλλά αυτό δεν θα διαρκέσει…
Ανδρέας
Τι θέλεις να πεις;
Λευτέρης
Ότι η δέσμευση είναι συνολική ή όχι!!
Ανδρέας
Υπονοείς ότι δεν αγαπώ τη χώρα μου!
Λευτέρης
Δεν είπα αυτό…
Ανδρέας
Τότε;
Λευτέρης
Αγαπάς την εικόνα της αλλά δεν την συναισθάνεσαι: μένεις εδώ αλλά δεν ζείς εδώ!
Ανδρέας, ενοχλημένος.
Με ποιο δικαίωμα;
Λευτέρης
Αυτό του πατριώτη που βλέπει τη χώρα του σε κίνδυνο θάνατου.
Ανδρέας
Λόγια, πάντα λόγια.
Λευτέρης
Ο χρόνος για τα λόγια τελείωσε, μόνο οι πράξεις μετρούν από εδώ και πέρα…
Ανδρέας
Τι γνωρίζεις περισσότερο;
Λευτέρης
Γνωρίζω ότι αυτός που δεν αντιστέκεται πεθαίνει.
Ανδρέας
Κανένας δεν θέλει να πεθάνει!
Λευτέρης
Αλλά ποιος αντιστέκεται;
Ανδρέας
Το να μπεις σε ένα δίκτυο δεν είναι τίποτα!
Λευτέρης
Αυτή ακριβώς είναι η ιδέα μου! Χρόνος. Ενώ το να μιλάμε, να μιλάμε και να τραγουδούμε δεν είναι τίποτα.
Ανδρέας
Το τραγούδι ήταν πάντα σημαντικό για την αντίσταση.
Λευτέρης
Για τον αντιστασιακό ναι, όχι για αυτόν που απλώς το επαναλαμβάνει.
Ανδρέας
Ήσουν πάντα ακραίος!
Λευτέρης
Είναι η γη μου που με έχει γεννήσει και η ιστορία με έχει αναθρέψει έτσι…
Ανδρέας
Θα ήσουν επομένως έτοιμος να θυσιάσεις τη ζωή σου για τον αγώνα μας.
Λευτέρης
Ποια άλλη πράξη θα της έδινε το νόημα;
Ανδρέας
Το να έχεις μια οικογένεια, παιδιά…
Λευτέρης
Ο καθένας επιθυμεί αυτό για τον εαυτό του, δεν το επιθυμώ παρά μόνο για τους άλλους.
Ανδρέας
Η ζωή των άλλων δεν είναι δική σου.
Λευτέρης
Είναι αλήθεια αλλά μπορεί να την δικαιολογήσει!
Ανδρέας
Δεν έχω ανάγκη αιτιολόγησης για να ζήσω.
Λευτέρης
Τότε δεν θα ζήσεις ποτέ ελεύθερος.
Ανδρέας
Είμαι ελεύθερος για να κάνω που μ’ ευχαριστεί!
Λευτέρης
Μόνο μέσα στο μαντρί σου!
Ανδρέας, προς αυτόν.
Δεν είμαι ένα πρόβατο!
Λευτέρης, ήρεμα.
Πρόβατο, αγρινό, ποια η σημασία! Δεν είσαι παρά αυτό που οι άλλοι επιθυμούν.
Ανδρέας
Είμαι ελεύθερος της ζωής μου!
Λευτέρης
Δεν θα είσαι παρά μόνο όταν θα έχεις κάνει επιλογές! Χρόνος. Χωρίς στέρηση, καμία ελευθερία!
Ανδρέας
Δεν είμαι ένα πιόνι σε μία σκακιέρα…
Λευτέρης
Καημένε μου Αντρέα, η παρτίδα έχει αρχίσει εδώ και πολύ καιρό. Σιωπή. Το ματ έχει ήδη αναγγελθεί!
Σκοτάδι.

read more "Les lumières noires - Scène 5 "

Wednesday, March 27, 2013

Les lumières noires - Scène 4


Les lumières noires  -  Scène 4
N. Lygeros

Scène 4
Iannis, Léftéris, Pétros, Eléni, Andréas, Anastassia, 2 femmes,...


La pièce est plus lumineuse que jamais. C'est l'été et sa chaleur déborde dans la pièce. Tout le monde est là autour de la table centrale remplie de victuailles. La scène se déroule au moment où les convives lèvent leurs verres à la santé de...
Iannis
À ta santé, Léftéri !
Les verres s'entrechoquent.
Léftéris
À notre santé !
Une autre femme apporte de nouveaux plats.
Léftéris commence à chanter et les autres reprennent son chant en chœur.
Pétros
Que votre maison soit toujours pleine !
Eléni
Merci, Pétro ! Qu'il en soit de même pour la tienne !
Pétros
Andréa, que Dieu garde ta femme !
Léftéris
Ma sœur ne craint personne...
Eléni
Dans la maison !
Rire des convives.
Andréas
Pétro, ton poisson est magnifique !
Eléni
Comme toujours...
Léftéris
Un jour, je viendrai avec toi...
Pétros
Quand tu veux, mon ami... La mer est toujours là.
Léftéris
La mer, oui, mais le temps...
Andréas
Le temps est à nous.
Anastassia
Combien de temps encore ?
Iannis
Pourquoi dis-tu cela ?
Eléni
Anastassia parle toujours ainsi...
Pétros
Avez-vous lu les journaux ?
Andréas
Non, pourquoi ?
Pétros
Il se trame quelque chose...
Eléni
Où donc ?
Pétros
J'en ai parlé avec d'autres pêcheurs... Il y a des mouvements étranges dans le pays...
Léftéris
L'armée ?
Pétros
Des militaires...
Andréas
Les patrouilles ?
Eléni
Il y a toujours eu des patrouilles...
Pétros
Justement, il n'y en a plus.
Léftéris
Depuis combien de temps ?
Pétros
Quelques semaines à peine...
Anastassia
Alors pourquoi en parler maintenant ?
Pétros
Hier, le régiment est parti.
Andréas, surpris .
Le régiment ?
Eléni
Et pour aller où ?
Pétros
Personne n'a pu me le dire...
Léftéris
As-tu demandé aux paysans de l'autre côté de la colline ?
Pétros
Ils n'ont rien pu me dire.
Andréas
C'est étrange...
Léftéris
Et les journaux ?
Pétros
Rien non plus.
Eléni
Alors il se passe vraiment quelque chose... Pensive. En plein été...
Anastassia
Pour l'histoire, toutes les saisons sont les mêmes.
Pétros ,en levant son verre .
À ta santé, Anastassia, avec tes phrases étranges !
Tout le monde rit.
Léftéris
Elle a raison, il faut être sur ses gardes.
Iannis
Profitons de la vie ! Nous verrons bien ensuite.
Il se lève. Deux femmes et Pétros font de même.
Nous allons vous laisser vous reposer maintenant. Nous en reparlerons demain...
Anastassia
Quand les uns dorment, les autres écrivent l'histoire...
Ils sortent tous les quatre sans l'avoir entendue.
Eléni
Ne sois pas si dure avec eux... Un temps. La vie est plus forte que tout.
Anastassia
Ils seront les premiers à se plaindre.
Andréas
Mais de quoi ? Nous ne savons rien pour l'instant.
Anastassia
C'est dans ces périodes que se prennent les plus grandes décisions...
Andréas
Que pouvons-nous faire ?
Eléni
Attendre pour le moment...
Anastassia
Il ne faut pas !
Léftéris
C'est pourtant ce que nous ferons...
Les femmes débarrassent la table. Les hommes se regroupent.


Το φως του μαύρου
Ν. Λυγερός
Μετάφραση από τα γαλλικά Βίκυ Τσατσαμπά


Σκηνή 4
Γιάννης, Λευτέρης, Πέτρος, Ελένη, Ανδρέας, Αναστασία, 2 γυναίκες ...

Το δωμάτιο είναι πιο φωτεινό από ποτέ. Είναι καλοκαίρι και η ζέστη κατακλύζει το δωμάτιο. Όλοι οι άνθρωποι είναι γύρω από το κεντρικό τραπέζι που είναι γεμάτο με τρόφιμα. Η σκηνή λαμβάνει χώρα τη στιγμή που οι συνδαιτημόνες υψώνουν τα ποτήρια τους για την υγεία του ...
Γιάννης
Στην υγεία σου, Λευτέρη!
Τσουγκρίζουν τα ποτήρια.
Λευτέρης
Στην υγεία μας!
Μια άλλη γυναίκα φέρνει νέα πιάτα.
Ο Λευτέρης αρχίζει το τραγούδι και οι άλλοι επαναλαμβάνουν το τραγούδι του σε χορωδία.
Πέτρος
Μακάρι το σπίτι σας να είναι πάντα γεμάτο!
Ελένη
Σ’ ευχαριστώ, Πέτρο! Το ίδιο για το δικά σου!
Πέτρος
Ανδρέα, ο Θεός να φυλάει τη γυναίκα σου!
Λευτέρης
Η αδελφή μου δεν φοβάται κανέναν ...
Ελένη
Μέσα στο σπίτι!
Γέλιο των συνδαιτημόνων.
Ανδρέας
Πέτρο, το ψάρι σου είναι υπέροχο!
Ελένη
Όπως πάντα ...
Λευτέρης
Μια μέρα θα έρθω μαζί σου ...
Πέτρος
Όποτε θέλεις, φίλε μου ... Η θάλασσα είναι πάντα εκεί.
Λευτέρης
Η θάλασσα, ναι, αλλά ο χρόνος ...
Ανδρέας
Ο χρόνος είναι με μας.
Αναστασία
Για πόσο καιρό ακόμα;
Γιάννης
Γιατί το λες αυτό;
Ελένη
Η Αναστασία μιλάει πάντα έτσι ...
Πέτρος
Έχετε διαβάσει τις εφημερίδες;
Ανδρέας
Όχι, γιατί;
Πέτρος
Κάτι σχεδιάζεται ...
Ελένη
Πού;
Πέτρος
Μίλησα με άλλους ψαράδες ... Υπάρχουν κάποιες περίεργες κινήσεις στη χώρα ...
Λευτέρης
Ο στρατός;
Πέτρος
Στρατιωτικοί ...
Ανδρέας
Περιπολίες;
Ελένη
Υπήρχαν πάντοτε περιπολίες ...
Πέτρος
Ακριβώς, δεν υπάρχουν πια.
Λευτέρης
Εδώ και πόσο καιρό;
Πέτρος
Λίγες εβδομάδες...
Αναστασία
Γιατί λοιπόν να μιλήσουμε γι 'αυτό τώρα;
Πέτρος
Χθες, το στρατιωτικό σύνταγμα έφυγε.
Ανδρέας, έκπληκτος.
Το στρατιωτικό σύνταγμα;
Ελένη
Για να πάει πού;
Πέτρος
Κανείς δεν μπορούσε να μου πει ...
Λευτέρης
Ρώτησες τους αγρότες της άλλης πλευράς του λόφου;
Πέτρος
Δεν μπορούσαν να μου που κάτι.
Ανδρέας
Είναι παράξενο ...
Λευτέρης
Και εφημερίδες;
Πέτρος
Τίποτα περισσότερο.
Ελένη
Πράγματι κάτι συμβαίνει ... Σκεπτική. Μέσα στο καλοκαίρι ...
Αναστασία
Για την ιστορία, όλες τις εποχές είναι οι ίδιες.
Πέτρος, σηκώνοντας το ποτήρι του.
Στην υγεία σου, Αναστασία, με τις παράξενες φράσεις σου!
Όλοι γελούν.
Λευτέρης
Έχει δίκιο, πρέπει να είμαστε σε επιφυλακή.
Γιάννης
Απολαύστε τη ζωή! Θα δούμε στη συνέχεια.
Σηκώνεται. Οι δύο γυναίκες και ο Πέτρος κάνουν το ίδιο.
Θα σας αφήσουμε να ξεκουραστείτε τώρα. Θα ξαναμιλήσουμε αύριο ...
Αναστασία
Όταν κάποιοι κοιμούνται, οι άλλοι γράφουν την ιστορία ...
Βγαίνουν και οι τέσσερεις χωρίς να ακούσουν.
Ελένη
Μην είσαι τόσο σκληρή μαζί τους ... Χρόνος. Η ζωή είναι ισχυρότερη από οτιδήποτε άλλο.
Αναστασία
Θα είναι οι πρώτοι που θα διαμαρτύρονται.
Ανδρέας
Μα για ποιο πράγμα; Δεν ξέρουμε τίποτα προς στιγμήν.
Αναστασία
Είναι σε αυτές τις περιόδους, που λαμβάνονται οι μεγαλύτερες αποφάσεις ...
Ανδρέας
Τι μπορούμε να κάνουμε;
Ελένη
Περιμένουμε για την ώρα ...
Αναστασία
Δεν πρέπει!
Λευτέρης
Ωστόσο, αυτό είναι που θα κάνουμε ...
Οι γυναίκες καθαρίζουν το τραπέζι. Οι άνδρες συγκεντρώνονται.

read more "Les lumières noires - Scène 4 "